Het Boek.

Vaak had ik het idee dat mensen mij verkeerd begrepen.

Zo ook met het verongelukken van ons enig kind René*.

Men dacht vaak dat de slechte dagen had door het verlies van René*.
Wat niet altijd het geval was.

Ik had al psychische stoornissen ( ADHD & Bordeline) ontwikkeld door wat er allemaal in mijn jeugd- en tienerjaren is gebeurd.
Waardoor ik mijn ‘zins des levens’ in de jaren erna steeds meer kwijtraakte.
Lees hier meer over

Door de komst van René* kreeg ik mijn ‘zin des levens’ weer terug.
Maar ook over mijn psychische stoornissen kreeg ik steeds meer onder controle.

Vandaar dat René* voor mij persoonlijk meer betekende dan een kind alleen.
Lees hier meer over.

Door het verlies van René* raakte ik de controle over mijn psychische stoornissen weer kwijt,
waardoor ik dus ook slechte dagen had vanwege mijn psychische stoornissen.

Ik ben toen op zoek gegaan naar lotgenoten die net als ik zonder levende kinderen verder door het leven moesten gaan om ervaringen, gevoelens en bevindingen te kunnen delen.
En ben uiteindelijk terecht gekomen bij Stichting Lieve Engeltjes een contactgroep voor mensen die ook getroffen zijn door het verlies van een kind(eren).

Naast deze contactgroep ben ik verder op zoektocht geweest naar andere lotgenoten zonder levende kinderen of boeken met dit onderwerp.

Maar helaas nauwelijks wat gevonden.

Toch bleef ik voor een groot deel met gevoelens, ervaringen en vragen achter waar ik op een of andere manier nauwelijks ergens mee terecht kon.

Om toch mijn gevoelens, ervaringen en vragen kwijt te kunnen,
ben ik begonnen ze in een dagboek op te gaan schrijven.

Na verloop van tijd ben ik ook op Facebook een digi dagboek gaan schrijven.
Niet alleen kreeg ik vaak positieve en bemoedigende woorden van volgers,
maar ook veel (h)erkenning van andere lotgenoten. 

Naar aanleiding van deze reacties op Facebook en het niet kunnen vinden van boeken met als onderwerp als onzichtbare ouders zonder levende kinderen verder door het leven te moeten gaan, is het idee ontstaan om er een boek over te gaan schrijven

Met dit boek hoop ik lotgenoten steun te kunnen geven door
de (h)erkenning in mijn verhalen.

Tevens hoop ik met dit boek ook andere mensen die in hun nabije omgeving te maken hebben met het verlies van een kind, inzichten te kunnen geven hoe en wat het is om een kind te verliezen.
Maar ook hoe het is om als “onzichtbare ouders zonder levende kinderen” verder door het leven te moeten gaan.

Want zoals Manu Keirse eens zei:

Ik hou jullie op de hoogte zodra het boek wordt uitgegeven.

Men kan mij ook volgen op Facebook.
Het dagboek van “een onzichtbare ouder”