De moeder van René*

Mijn naam is Jolanda Rus.
~~~~~~~~
Ik ben de moeder van
René Zwiers* en zijn broertje Kleine*.

Ik woon samen met mijn vriend, die tevens ook de vader is van
René* en Kleine*, in het Drentse dorpje Valthermond.

Sinds 2018 gaan mijn vriend en ik als
 “onzichtbare ouders zonder levende kinderen “
door het leven, na het verliezen van ons beide kinderen en
gestopt zijn met het zwangerschap-traject.
~~~~~~~~

Tijdens mijn jeugd/tiener jaren werd ik veel gepest omdat ik “anders” was
dan mijn leeftijdsgenoten.
In 2016 werd bevestigd dat ik net als René*, hoog sensitief ben.

Door deze gebeurtenissen heb ik een aantal psychische stoornissen waaronder Bordeline, ontwikkeld waardoor ik steeds meer
mijn “zin des leven” kwijtraakte.
Rond mijn 30e werd mijn kinderwens steeds groter
mede ook vanwege mijn biologische klok. 
In 2006 werd onze kinderwens vervuld met de komst van René*.
Zijn komst maakte meer los in mij dan ik had verwacht. 
Mijn “zin des levens” begon weer terug te komen.  
René* maakte gevoelens bij mij los die ik in geen jaren meer heb mogen voelen.
René* was met zijn komst ook een soort van medicijn voor mijn psychische stoornissen. Door de opvoeding die René* van ons kreeg (met de ‘ouderwetse’ 3 R’s (Rust, Regelmaat, Reinheid)) leerde ik dat ook weer bij mijzelf toe te passen. Waardoor ik steeds meer controle kreeg op mijn psychische stoornissen.
Maar ook door zijn puurheid, zuiverheid en eerlijkheid wat een kind in zijn jonge jaren nog heeft, gaf René* die waardering, respect en accepteerde zoals ik ben.
Dit was iets wat ik miste van mijn omgeving.

Vandaar dat René* voor mij persoonlijk meer betekend dan een kind alleen. 

Helaas door het overlijden van René* raakte ik ook de controle over mijn psychische stoornissen kwijt.
En had daardoor niet alleen slechte dagen om het verlies van René*
maar ook slechte dagen vanwege dat ik ook geen controle meer had in mijn psychische stoornissen.

Helaas had mijn omgeving dat niet altijd in de gaten en
werd mede daardoor vaak verkeerd begrepen.

Helaas raakte ik mede hierdoor in de loop der tijd steeds meer mensen kwijt waardoor ik het rouwproces steeds meer in mijn eentje moest doorstaan.

Zodoende ben ik opzoek gegaan naar lotgenoten die net als wij zonder levende kinderen verder door het leven moesten gaan om ervaringen, gevoelens en bevindingen te kunnen delen.
En kwam uiteindelijk terecht bij Stichting Lieve Engeltjes , een contactgroep voor mensen die ook getroffen zijn door het verlies van een kind(eren).

Toch bleef ik voor een groot deel met gevoelens, ervaringen en vragen achter waar ik op een of andere manier nauwelijks ergens mee terecht kon.

Om toch deze gevoelens, ervaringen en vragen kwijt te kunnen,
ben ik begonnen ze in een dagboek op te gaan schrijven.

Na verloop van tijd ben ik ook op Facebook een digi-dagboek gaan schrijven.
Niet alleen kreeg ik vaak positieve en bemoedigende woorden van volgers,
maar ook veel (h)erkenning van andere lotgenoten. 

Naar aanleiding van deze reacties op Facebook en het niet kunnen vinden van boeken met als onderwerp als onzichtbare ouders zonder levende kinderen verder door het leven te moeten gaan, is het idee ontstaan
om er een boek over te gaan schrijven

Met dit boek hoop ik lotgenoten steun te kunnen geven door
de (h)erkenning in mijn verhalen.

Tevens hoop ik ook met dit boek andere mensen inzichten te kunnen geven hoe en wat het is om een kind te verliezen die meer betekent dan een kind alleen.
Maar ook hoe het is om als “onzichtbare ouders zonder levende kinderen” verder door het leven te moeten gaan.

Naast het schrijven van een boek ben ik ook actief als vrijwilliger bij
‘project’ Stil Geboren en Stichting Lieve Engeltjes.